Ons bankje

Dus ik zit hier, op het bankje, op ons bankje; het 3e bankje. Wetend dat jij ver weg bent.. maar voelend dat je terug zal komen. Voelend dat je weg bent, maar wetend dat je terug zal komen..
Een aantal maanden ben jij er voor mij, maar wanneer ben ik er voor jou? Vaak zo gesloten, maar toch een bepaalde openheid.. wat wil ik jou graag leren kennen, zoals je bent en zoals je kan zijn.
Elke dag denk ik aan je, over je en spreek ik je. Jij bent een steun en toeverlaat, in goede en slechte dagen. Je maakt mij aan het lachen, geeft mij een veilig gevoel en ja, wat is het fijn als ik in je armen ben.. je lippen voel, je strelingen, je adem en je energie.
Jij bent een mooi mens, sterke man en trotse vader. Een harde werker, een sporter, maar toch tijd voor mij..
Ook al ben je niet bij me.. ik voel je overal. Je geeft mij die glimlach, elke dag weer & ik wens niet meer!
Je bent een man, vriend, soulmate voor hét leven & dat is kostbaar.
Zal je nooit willen missen; & dat is elke dag weer voelbaar.
Liefs Marissa ♡

    Halfvol

    Volwassen worden en langzaam afstand doen van dromen
    omdat alles wat moet er steeds tussen lijkt te komen
    het gevoel hebben dat je wordt geleefd in plaats van leeft
    en dat je halfvol door de dagen heen zweeft

    Sommige dagen kan ik het even niet vinden
    die passie, dingen waarover je je als een kind kunt opwinden
    ik mis ergens naartoe werken, ergens echt voor willen gaan
    of mis ik het om gewoon even stil te blijven staan
    en te zijn,
    gewoon zijn en niets te hoeven
    gewoon zien, voelen, ruiken, luisteren en proeven
    iedereen heeft haast en moet overal naartoe
    en als ik dat niet doe doe ik er dan wel toe?

    Ik wil stilstaan en echt even kijken
    kijken naar al het moois zonder te vergelijken
    de wereld weer even rustig bekijken als een kind
    met het leven meewaaien als een blaadje op de wind

    de directie, de richting ben ik even kwijt
    als ik doe wat men verwacht van mij krijg ik dan geen spijt?
    wie ben ik, wat wil ik, wat is mijn doel
    en zegt mijn hoofd dit nou of is dit nou mijn gevoel?

    ik mis geborgen zijn
    me niet verantwoordelijk voelen
    en gewoon niet helemaal snappen wat die volwassenen bedoelen
    niet te hoeven nadenken over toekomst en verleden
    gewoon aanwezig zijn in het hier en nu, het heden

    Ik voel me vaak zo klein tussen alle vele mensen
    mensen die net als ik dromen, hopen en wensen
    mensen die net als ik opzoek zijn naar geluk
    die net als ik soms bijna bezwijken onder de druk
    de druk die we allemaal zo nu en dan weer voelen
    de druk waarvan we vaak niet eens weten wat we ermee bedoelen
    en die druk, wie legt ons die druk nou op?
    doen anderen dat of doen we het zelf met ons getob?

    Ik weet het niet, dat kan ik niet vertellen
    ik hoop gewoon dat ik kan stoppen mezelf zo erg te kwellen
    met ideaalbeelden die niet ideaal zouden moeten worden genoemd
    omdat dit de werkelijkheid en haalbaarheid verbloemd

    en ik hoop gewoon dat jij blij kunt zijn met wie jij nu bent
    en dat je aan positieve gedachten je volle aandacht schenkt
    dat je iedere nacht voordat je slapen gaat
    je realiseert dat ook jij de wereld een stukje mooier maakt.