Optreden op ‘Schrijf, schrijver, schrijfst’

foto-vera-vaessen-voor-op-yp“Daar sta je dan, de dag die je wist die zou komen is eindelijk hier”. Hoe ongrammaticaal deze songtekst uit het Koningslied ook mag zijn, zo voel je je altijd als je moet voordragen. Al probeerde je de hele tijd ervoor niet zenuwachtig te zijn, je bent het toch zodra je SCHUNCK* binnenloopt. Zullen er meer mensen zitten dan degenen waarvan je weet dat ze komen? Zullen ze het Kunstbende-stuk mooi vinden? Zullen ze lachen om je nieuwe stuk? Zal de presentator geen vragen stellen waar je geen antwoord op weet? Zal je niet afgaan doordat je een droge mond krijgt of sneller nadenkt dan leest?

En voordat je jezelf nog meer vragen kunt stellen, sta je er. In de spotlights van de zaal waar eerder op de dag Francine Oomen en later Joke van Leeuwen optreden. In het publiek: je ouders en hun vrienden, je schoonmoeder, andere schrijvers en een aantal kritische zestigplussers. Leon Verdonschot, die je wel eens op televisie hebt gezien, stelt jóu vragen over jóuw werk. En dan draag je voor. Dat stuk dat je al zo vaak hebt voorgelezen en dat nieuwe stuk, waarvan je hoopt dat mensen erom lachen. En Leon lacht zo nu en dan, samen met de rest van de zaal. Als het voorbij is, is het weer zo snel gegaan als gewoonlijk en besef je weer hoe weinig tien minuten is. Dan kijk je naar een schrijver waarvan je zou willen dat je hem was, maar ook weer een beetje niet (want hij is man en heeft een minder gemakkelijke jeugd gehad dan jij, maar hij schrijft wel mooie boeken) en hij verwijst naar je stuk. Je bent tevreden.

Na mijn eigen optreden kon ik nog een glimp opvangen van Francine Oomen in het wild, Michelle Bracke die optrad en schrijvers die ook maar gewone mensen zijn. Met een heleboel inspiratie en zin om te schrijven, reisde ik weer af naar Utrecht. Maar niet zonder de nieuwe editie van Ochtendlicht in mijn tas, die in dit geval een beetje symbool staat voor een stukje Limburg dat ik meevoerde.

Vera Vaessen

(zie www.hklimburg.nl/schrijversdag voor foto’s van de dag)

    Ons bankje

    Dus ik zit hier, op het bankje, op ons bankje; het 3e bankje. Wetend dat jij ver weg bent.. maar voelend dat je terug zal komen. Voelend dat je weg bent, maar wetend dat je terug zal komen..
    Een aantal maanden ben jij er voor mij, maar wanneer ben ik er voor jou? Vaak zo gesloten, maar toch een bepaalde openheid.. wat wil ik jou graag leren kennen, zoals je bent en zoals je kan zijn.
    Elke dag denk ik aan je, over je en spreek ik je. Jij bent een steun en toeverlaat, in goede en slechte dagen. Je maakt mij aan het lachen, geeft mij een veilig gevoel en ja, wat is het fijn als ik in je armen ben.. je lippen voel, je strelingen, je adem en je energie.
    Jij bent een mooi mens, sterke man en trotse vader. Een harde werker, een sporter, maar toch tijd voor mij..
    Ook al ben je niet bij me.. ik voel je overal. Je geeft mij die glimlach, elke dag weer & ik wens niet meer!
    Je bent een man, vriend, soulmate voor hét leven & dat is kostbaar.
    Zal je nooit willen missen; & dat is elke dag weer voelbaar.
    Liefs Marissa ♡