Breken

Ik wil in duizend stukjes breken.

Zodat het enige dat van me over blijft scherven zijn. Zodat ik niets meer voel. Zodat al die gedachtes en gevoelens mee breken met mij en dat er niks van over blijft.
Ik voel de frustratie, het verdriet en de onmacht als een brok in mijn keel naar boven komen. Mijn ademhaling versneld en ik voel dat mijn ogen beginnen te prikken.
Ik wil gillen! Ik wil huilen! Ik wil rennen en voel hoe er een barst in mijn hoofd ontstaat…

Ik wil in duizend stukjes breken…
Totdat niets van me over blijft.

Ik wil dat iemand me lijmt, maar dan val ik mensen lastig. De scheur die ze met zich mee dragen is immers belangrijker.
Ik ben bang… Bang dat ik misschien een barst bij anderen achter laat.
Bang dat die scheur die er bij anderen zit groter en groter wordt… Totdat die breekt. Nee…
Ik houd alles in en plaats mijn handen voor mijn mond.

Ik blijf stil.
Ookal weet ik achter in mijn hoofd dat het maar een kwestie van tijd is voordat ik breek.

    Route 17

    Het zijn
    Stemmen,
    Blind geketend
    Probeer ik naar dat gevoel,
    Te wijzen

    Als mensen vragen,
    Wat het is.

    Trillingen die hun aanwezigheid
    Benadrukken
    Stapsgewijs verder,
    Nooit gezien, toch gewend
    Aan hun gebrek
    Mijn twijfels gebakken
    Goudbruin, omgeslagen
    Een rand van zwart verlies.

    Schaamte,
    Ik erken het
    Erkenning echter zelf
    Weiger ik,
    Nog niet
    Door een ander gezien.

    Ik probeer ze te negeren.
    Ze schreeuwen om aandacht,
    Ik geef het niet,
    Toch nemen ze mijn kracht.

    Ze tackelen me,
    Raak verdwaald van mijn pad.
    Het gekartelde papier,
    Probeer ik alsnog
    Wegwijs
    Te volgen.

    Maar, toch
    Verloren stukjes
    Raken groter,

    Voor de 17e keer,
    Een papiertje
    Door de wind vervlogen.

    Niet erover nadenken,
    Denk ik.
    Alsnog
    Onder windkracht
    In deze bekentenis gezogen.

    Onderkomen kan ik niet.

    Gisteren nog
    Een voicemail achtergelaten,
    Aan mijn verlies
    Net voor de piep.

      Basje Boer over Bermuda, Maastricht en New York

      Als student las ik met veel bewondering de stukken van Basje Boer in Mister Motley, Kunstbeeld, Tubelight, Subbacultcha en elk ander kunst gerelateerd blad. Daarom ging ik op 31 oktober naar de Jan van Eyck Academie voor een gesprek tussen Basje Boer en Bianca Stigter over hun gezamenlijke inspiratiebronnen: films, kunst, muziek en popcultuur.

      Nog maar een paar dagen is Basje Boer writer in residence aan de Jan van Eyck academie in Maastricht. Ter afsluiting van de paar maanden durende werkperiode nodigt ze kunstcriticus en journalist Bianca Stigter uit voor een gesprek.

      Net als Bianca is Basje is een ontzettende filmfanaat; ze kijkt waanzinnig veel films en recenseert ze. Ook gebruikt ze films ter inspiratie voor haar proza, gedichten en haar in 2016 uitgegeven debuut roman Bermuda.

      In Bermuda zoekt een jonge kunstenares in Amsterdam naar een eigen identiteit. Haar eigenheid die ze jarenlang heeft ontleend aan haar beste vriendin wordt ondanks haar wens voor zelfstandigheid telkens aan anderen afgemeten. De beschrijvingen in het boek zijn regelmatig als in een film, je kijkt over haar schouder mee en ziet alles gebeuren.

      Foto: Basje Boer

      Aan de Van Eyck Academie werd Basje geïnspireerd door de wekelijkse presentaties die andere residenten over hun werk gaven. Daarnaast heeft ze gewerkt aan een nieuw boek dat New York als uitgangspunt neemt. Het is een veel gebruikte filmlocatie maar het komt regelmatig voor dat we denken de stad te herkennen, terwijl het gaat om een nagebootste set in Hollywood. Het gaat dus vaak niet om de plek maar alles wat ermee verbonden is; de idee New York.

      Gedurende haar verblijf in Maastricht maakte Basje veel wandelingen door de stad die een rol zijn gaan spelen in haar verhaal. Ze switcht tussen fictie en realiteit zoals in Bermuda ‘maar nu abstracter’.

      Tijdens haar onderzoek maakt Basje veel gebruik van beeld. Uiteraard door films te kijken, maar ze werkt ook met een schetsboek en ordent afbeeldingen van steden op de vloer en muren in haar atelier.

      Het zal geen verrassing zijn dat het een droom voor Basje Boer is om een film te maken. Maar hoe en wat is nog een grote vraag. Het idee om met zoveel mensen samen te moeten werken wekt twijfel, ze is als schrijver immers altijd een einzelgänger.

        Ego’s past

        Sensible electable choises to make and still I’m here wasting time, collecting thoughts.

        Bindable roots become aware of me, sensing instability primarily.

        I know I need more than this, It’s out there just take a leap into the abyss, this is what’s underneath.

        We crowl on our knees in pain and defeat but don’t lie to yourself its not what you need. dont be foolish don’t repeat, just stand up to your fear.

        breake down if you must whe all have been so lost, your ego will be the cost. take nothing from no man who say’s he’s on the better end.

        release your pain just grow and regain.
        Don’t be like him you’re yourself that’s al it is.

          Laat je niet afdwalen

          Laat je niet afdwalen,

          Laat je gedachten niet afdwalen,
          Het is makkelijk om veel in je leven in 1 keer te verliezen,
          Die ene persoon die op je rekent te vergeten,
          Laat je niet naar beneden halen,
          Door talloze gebeurtenissen in het leven,
          Probeer in contact te blijven,
          met hij die je op het rechte pad zal brengen
          Je hersenen zullen verschoond worden,
          Want je weet dat hij voor je zal zorgen
          En je problemen zullen wegvaren….