Halfvol

Volwassen worden en langzaam afstand doen van dromen
omdat alles wat moet er steeds tussen lijkt te komen
het gevoel hebben dat je wordt geleefd in plaats van leeft
en dat je halfvol door de dagen heen zweeft

Sommige dagen kan ik het even niet vinden
die passie, dingen waarover je je als een kind kunt opwinden
ik mis ergens naartoe werken, ergens echt voor willen gaan
of mis ik het om gewoon even stil te blijven staan
en te zijn,
gewoon zijn en niets te hoeven
gewoon zien, voelen, ruiken, luisteren en proeven
iedereen heeft haast en moet overal naartoe
en als ik dat niet doe doe ik er dan wel toe?

Ik wil stilstaan en echt even kijken
kijken naar al het moois zonder te vergelijken
de wereld weer even rustig bekijken als een kind
met het leven meewaaien als een blaadje op de wind

de directie, de richting ben ik even kwijt
als ik doe wat men verwacht van mij krijg ik dan geen spijt?
wie ben ik, wat wil ik, wat is mijn doel
en zegt mijn hoofd dit nou of is dit nou mijn gevoel?

ik mis geborgen zijn
me niet verantwoordelijk voelen
en gewoon niet helemaal snappen wat die volwassenen bedoelen
niet te hoeven nadenken over toekomst en verleden
gewoon aanwezig zijn in het hier en nu, het heden

Ik voel me vaak zo klein tussen alle vele mensen
mensen die net als ik dromen, hopen en wensen
mensen die net als ik opzoek zijn naar geluk
die net als ik soms bijna bezwijken onder de druk
de druk die we allemaal zo nu en dan weer voelen
de druk waarvan we vaak niet eens weten wat we ermee bedoelen
en die druk, wie legt ons die druk nou op?
doen anderen dat of doen we het zelf met ons getob?

Ik weet het niet, dat kan ik niet vertellen
ik hoop gewoon dat ik kan stoppen mezelf zo erg te kwellen
met ideaalbeelden die niet ideaal zouden moeten worden genoemd
omdat dit de werkelijkheid en haalbaarheid verbloemd

en ik hoop gewoon dat jij blij kunt zijn met wie jij nu bent
en dat je aan positieve gedachten je volle aandacht schenkt
dat je iedere nacht voordat je slapen gaat
je realiseert dat ook jij de wereld een stukje mooier maakt.

    Can’t forget you

    When i close my eyes
    I see you
    When i open my eyes
    I miss you

    In my dream your mine
    But in my life you are a dream

    I look in your eyes but you look away

    When we were together you give me love
    And now you pretend you didn’t know me

    I’m tired of getting my hopes up for things i know will never happen
    Sure i can delete your photo, your texts, your number, but i can’t delete your face, your voice and our memories

    It’s difficult to tell my mind to stop loving you, cause i love you with my heart.
    I wish i could forget you like you forget me.

    I want someone to need me, is that so bad?

      Schrijf een Pinkpop-gedicht en ‪‎win‬ een bundel!

      cover in stille nachtenHet feest dat Pinkpop heet is weer losgebarsten! Zaterdagavond treedt Rammstein op. Wisten jullie dat zanger Till Lindemann ook dichter is? Uitgeverij Lebowski bracht in 2014 de eerste vertaling (door Ilja Leonard Pfeijffer) van de poëzie van Lindemann uit. De bundel heet ‘In stille nachten’.

      Nu hebben wij een erg leuke actie in samenwerking met Lebowski. Iedereen die dit weekend (vooruit, we laten het weekend speciaal voor de Pinkpopgangers t/m maandag lopen…) op www.youngpoets.nl een gedicht plaatst dat te maken heeft met Pinkpop, maakt kans op de bundel van Lindemann. Dinsdag maken wij bekend wiens gedicht ons het meest aansprak en dus de bundel gewonnen heeft. Laat je inspireren door Pinkpop en doe mee!