Lage Landen Schrijfweek

Deze zomer organiseert Editio de Lage Landen Schrijfweek voor Nederlandse en Belgische schrijvers tussen de 18 en 35 jaar.

De week bestaat uit leuke workshops die schrijvers beter kunnen maken, goede feedback van redacteuren en (toneel)schrijvers en natuurlijk heel veel schrijven. Aanwezige schrijvers zijn onder andere Ellen Deckwitz, Carmien Michels, Thomas Verbogt, Rutger Lemm, Elvis Peeters, Kasper Kapteijn, Simon Weeda en Manon Uphoff. En de lijst groeit. Dit alles vindt plaatst van 24 tot 31 augustus op de Biesenberg in Ulestraten.

Aanmelden voor deze week kan tot 15 juni en daaruit worden 20 getalenteerde schrijvers gekozen.

Bekijk hier meer over de schrijfweek:

https://www.editio.nl/schrijfweek

https://www.facebook.com/events/378960119178372/

Morena Bamberger, kunstenaar, muzikant en schrijver

Vandaag stellen we je voor aan Morena Bamberger; kunstenaar, muzikant en schrijver.

Filmstil, Morena Bamberger, 2018

Vorig jaar deed Morena, student Fine Art MaFAD, mee aan de Poetry Slam georganiseerd door Borderlines. Ook was ze druk bezig met het schrijven en opnemen van eigen nummers en gebruikte ze poëzie in haar performances.

Aanstaande zomer studeert ze af aan de kunstacademie in Maastricht, hoog tijd om te kijken hoe het nu met Morena gaat. Na een werkomschijving volgt een kort interview met afbeeldingen van het werk van Morena. 

Morena ziet zichzelf als een jonge wolvin die haar oude roedel heeft verlaten. Met haar artistieke praktijk probeert ze nu een nieuwe roedel te stichten en te laten bewegen.

Als kunstenaar creëert ze namelijk haar eigen wereld. In haar atelier werkt ze aan sculpturen en installaties die lijken op vreemde maar zachtaardige wezens en landschappen in allerhande zachte kleuren.

Ook trekt ze er regelmatig op uit met sculpturen, maskers, doeken en andere materialen om op openbare plekken, zoals het stadspark, met onbekenden in gesprek te gaan. In haar interactie gebeurd er iets magisch; wanneer zij in alle openheid haar intieme wereld met anderen deelt doen zij dat ook met haar. Hieruit ontstaat een bijzondere wisselwerking tussen nieuwe leden van haar roedel, die ze vervolgens uitnodigt om haar materialen en sculpturen te gebruiken.

Filmstil, Morena Bamberger, 2018

Interview

Als ik naar je werk kijk lijkt er heel veel veranderd in het afgelopen jaar; heeft tekst nog een rol in hetgeen dat je nu doet?
“Ja, tekst en beeld gaan altijd samen! Ik maak als afstudeerproject een film waarin ondertitels een prominente rol spelen. Hiervoor kies ik poëtische teksten, die niet parallel lopen met de verhalen die ik laat zien.”

Wat is dan de verhouding tussen de tekst en het beeld dat je laat zien?
“De tekst is geen illustratie en legt niks uit over wat je gaat zien maar vormt een tweede, poëtische verhaallijn, waardoor je het beeld anders gaan bekijken, met meer diepte.”

Wat voor een tekst kunnen we verwachten?
“Nou, ik moet eerst het beeld bepalen, ik begin volgende week met het editten van de film. De teksten bestaan eigenlijk wel al, ik vorm namelijk een nieuwe tekst met stukken die ik schrijf met betrekking tot mijn werk, zoals voor mijn scriptie. Ook gebruik ik mijn songteksten, gedichten of dingen die ik opschrijf als ik heel verdrietig ben. Allemaal hebben ze een poëtische lading, zelfs mijn scriptie!”

Waar gaat de film die je maakt over?
“Ik wil in de film een reis beschrijven. De reis die ik heb meegemaakt tijdens het ontwikkelen van het project, maar dan vanuit de ogen van een wezen.”

Je vertelde dat je een tijd hebt gewerkt op een zorgboerderij en daar veel hebt gewerkt en gefilmd.
Heb je bewust gekozen voor mensen met een geestelijke afwijking?
“Nee, ik wilde eigenlijk vooral met dieren werken. Vooral schapen spreken me aan, vanuit het idee van de kudde. De zorgboerderij en de mensen die erbij horen waren een mooi en interessant toeval.
De schapen van die boerderij lijken een grote beige wolk te zijn. Maar wanneer je inzoomt zie je dat ze allemaal anders zijn. En aan dit stukje inzoomen wordt veel aandacht besteed bij de zorgboerderij, dat spreekt me heel erg aan.”

De wereld die je creëert is heel licht en vrolijk van kleur, past dat voor jou bij het idee van een wolf?
“Het boek roodkapje en de boze wolf bestaat niet voor mij, ik ben het er niet mee eens dat wolven vaak worden afgebeeld als kwaadaardige dieren.
Het verhaal van de schapen en wolven heeft vooral betrekking op mijn video. Mijn installatie gaat over een wonderlijke wereld, roedel-leden die ik heb ontmoet zijn deel uit gaan maken van mijn wereld. Toeschouwers die naar mijn werk kijken kunnen daar ook een deel van uit gaan maken.
Ik wil graag met vrolijke en surreële elementen werken, zonder de zwaarte mee te nemen. Juist door het besluit en het inzicht om een eigen roedel te kunnen vormen is er positiviteit in mij en mijn werk ontstaan.”

Filmstil, Morena Bamberger, 2018

 

 

Installatie Atelier Morena Bamberger, 2018

Eindexamen Expositie

van 5 tot 8 juli 2018 toon Morena Bamberger haar afstudeerwerk in het Victor de Steurs gebouw, Herdenkingsplein 12, Maastricht.

Basje Boer over Bermuda, Maastricht en New York

Als student las ik met veel bewondering de stukken van Basje Boer in Mister Motley, Kunstbeeld, Tubelight, Subbacultcha en elk ander kunst gerelateerd blad. Daarom ging ik op 31 oktober naar de Jan van Eyck Academie voor een gesprek tussen Basje Boer en Bianca Stigter over hun gezamenlijke inspiratiebronnen: films, kunst, muziek en popcultuur.

Nog maar een paar dagen is Basje Boer writer in residence aan de Jan van Eyck academie in Maastricht. Ter afsluiting van de paar maanden durende werkperiode nodigt ze kunstcriticus en journalist Bianca Stigter uit voor een gesprek.

Net als Bianca is Basje is een ontzettende filmfanaat; ze kijkt waanzinnig veel films en recenseert ze. Ook gebruikt ze films ter inspiratie voor haar proza, gedichten en haar in 2016 uitgegeven debuut roman Bermuda.

In Bermuda zoekt een jonge kunstenares in Amsterdam naar een eigen identiteit. Haar eigenheid die ze jarenlang heeft ontleend aan haar beste vriendin wordt ondanks haar wens voor zelfstandigheid telkens aan anderen afgemeten. De beschrijvingen in het boek zijn regelmatig als in een film, je kijkt over haar schouder mee en ziet alles gebeuren.

Foto: Basje Boer

Aan de Van Eyck Academie werd Basje geïnspireerd door de wekelijkse presentaties die andere residenten over hun werk gaven. Daarnaast heeft ze gewerkt aan een nieuw boek dat New York als uitgangspunt neemt. Het is een veel gebruikte filmlocatie maar het komt regelmatig voor dat we denken de stad te herkennen, terwijl het gaat om een nagebootste set in Hollywood. Het gaat dus vaak niet om de plek maar alles wat ermee verbonden is; de idee New York.

Gedurende haar verblijf in Maastricht maakte Basje veel wandelingen door de stad die een rol zijn gaan spelen in haar verhaal. Ze switcht tussen fictie en realiteit zoals in Bermuda ‘maar nu abstracter’.

Tijdens haar onderzoek maakt Basje veel gebruik van beeld. Uiteraard door films te kijken, maar ze werkt ook met een schetsboek en ordent afbeeldingen van steden op de vloer en muren in haar atelier.

Het zal geen verrassing zijn dat het een droom voor Basje Boer is om een film te maken. Maar hoe en wat is nog een grote vraag. Het idee om met zoveel mensen samen te moeten werken wekt twijfel, ze is als schrijver immers altijd een einzelgänger.

Hester van Beers wint Write Now! Venlo 2017

De winnaar van Write Now! Venlo 2017 is de 21-jarige Hester van Beers (links op de foto), die met een achttal gedichten de eerste prijs in de wacht sleepte. Naast € 250,- aan boekenbonnen wint zij een plek in de finale in Rotterdam, waar zij zal strijden om de titel van hét schrijftalent van 2017.

De prijsuitreiking vond plaats op donderdag 18 mei in Poppodium Grenswerk. Juryleden Jonathan Griffioen (juryvoorzitter), Gerda Blees (auteur) en Willemijn Lindhout (redacteur Uitgeverij Podium) verkozen de gedichten van Hester tot de beste van de regio. ‘Wie regels schrijft als: “lijnen / rond de klapdeuren geven aan / waar ik mag staan: de afscheiding / tussen wat heilig is en wat niet / zoals een brievenbus twee monden heeft”, die moet naar de finale’, aldus de jury. Lees het volledige juryrapport op de website van Write Now!.

Tweedeprijswinnaar Anne Giesen (midden op de foto) won met haar verhaal ‘Buurvrouw’ boekenbonnen ter waarde van € 125,-. De derde prijs van € 75,- aan boekenbonnen was voor de columns van Cato Boeschoten (rechts op de foto). De eersteprijswinnaar krijgt drie weken de tijd om een nieuwe tekst te schrijven voor de finale.

Tijdens de prijsuitreiking, die gepresenteerd werd door Jelko Arts (winnaar Write Now! Venlo 2015), droegen de aanwezige winnaars een fragment voor uit hun winnende tekst. Daarnaast verzorgde singer-songwriter Aïcha Cherif de muziek en konden deelnemers voorafgaand aan de prijsuitreiking een schrijfworkshop volgen van auteur Jaap Robben (Aanmoedigingsprijs Write Now! Eindhoven 2003).

Foto: Pam van den Broek

‘Stop niet gelijk als je een lelijke zin hebt neergepend’

Roos van Rijswijk (Amsterdam, 1985) schrijft voor verschillende literaire tijdschriften en is redacteur van Tirade. In 2016 debuteerde ze met haar roman Onheilig. Deze werd bekroond met de Anton Wachterprijs. Begin dit jaar riep de Volkskrant haar uit tot hét literaire talent van 2017. Van april tot en met juni is ze writer-in-residence op de Van Eyck Academie in Maastricht. Op dinsdagavond 23 mei gaat ze hier samen met schrijver Gerbrand Bakker in gesprek over hun beider werk. YoungPoets interviewde haar alvast.

Is je leven sinds het verschijnen van je debuutroman niet in een achtbaan veranderd?
Het is wel heel anders! Maar dat komt vooral doordat ik ben gaan freelancen, dus ineens niet meer de regelmaat van vaste werkdagen ken, bijvoorbeeld. En natuurlijk omdat ik ineens op plekken kom waar ik anders niet zou komen – zoals de Van Eyck academie – en mensen ontmoet die ik anders alleen van de ruggen van hun boeken zou kennen.

Waarom heb je er voor gekozen om in residentie te gaan bij de Van Eyck Academie?
Ik vond het een heerlijk idee om een aantal maanden achter elkaar in alle rust te kunnen schrijven aan mijn volgende boek, en ook om een tijd bij een kunstinstelling rond te lopen; ik heb het idee dat beeldend kunstenaars een net andere manier van denken en maken hebben, en dat is inspirerend. Bovendien was ik naast aan een roman ook aan een kleiner project bezig dat nog geen plek had, en dat heel goed past bij de opdracht die Lex me meegaf voor een tekst die door de Van Eyck Academie uitgebracht zal worden – zonder er al te uitvoerig op in te gaan: ik schrijf over spookverhalen.

Waar ben je tijdens je residentie tegenaan gelopen? En wat is de invloed van deze residentie op jouw schrijfwerk, denk je, tot nu toe?
Ik ben vooral tegen mijn eigen zelfoverschatting aangelopen, vrees ik. De eerste maand van mijn verblijf moest ik erg vaak heen en weer naar Amsterdam, en tussendoor nog even naar Boedapest, allemaal voor werk. Heel erg leuk, maar in de praktijk bleek dat ik daar zo onrustig van werd dat ik veel minder gedaan kreeg dan ik wilde. Nu ben ik wel lekker veel aan het schrijven. Ik denk dat de directe invloed van de residentie pas later echt duidelijk wordt, dingen moeten altijd even bezinken. Maar wat ik wel heel leuk vind om te zien is dat hier kunstenaars rondlopen die precies doen wat ze willen, op een manier die misschien vrijer is dan ik het van mezelf gewend ben. Ik hoop dat over te nemen.

Heb je je ook moeten afzonderen om je debuutroman te schrijven of had je een andere aanpak om tot het boek te komen?
Tijdens het schrijven ben ik een paar keer naar Nieheim (Duitsland) geweest, waar een deel van de roman zich afspeelt. Om in alle rust te kunnen schrijven inderdaad. Heel prettig is dat. Mijn dagen bestonden daar uit schrijven, eten en wandelen door een prachtige omgeving.

Werk je op een soortgelijke manier voor andersoortig schrijfwerk, zoals je columns of je essays?
Nee, dat is heel anders. Voor het schrijven van fictie, proza, is op een of andere manier – in ieder geval voor mij – een ander soort nadenken vereist, een nadenken vanuit het bijna niets misschien wel, omdat je een hele wereld opbouwt vanuit een witte pagina (ik hoop dat ik hier niet te zweverig klink…); ik kan, en moet, alles zelf bedenken; personages, omgeving, achtergronden, plot… Bij het schrijven van essays en columns kan ik uitgaan van bestaande situaties, of andere teksten, en dat maakt het denken gerichter – zelfs als ik in een essay alle kanten uitwaaier is het minder ‚los’ dan in fictie. Op een of andere manier heb ik daar minder die afzondering voor nodig – het is niet dat ik me minder concentreer, maar wel op een andere manier.

Op dinsdag 23 mei 2017 om 20.00 uur ga je in het auditorium van de Van Eyck Academie publiekelijk in gesprek met Gerbrand Bakker. Waarom heb je hem uitgenodigd?
Ik vind Gerbrand een geweldige schrijver, misschien wel de beste die er is. Ik heb nog nooit iets van hem gelezen dat ik niet goed vond. Hij heeft een heel eigen stijl, heel mooi en goed.

Wat zou je van Gerbrand Bakker willen leren?
De manier waarop hij personages vormgeeft, denk ik. Of het nu gaat om zijn romanpersonages, of zijn buren in de Eifel, het zijn heel vaste persoonlijkheden zonder dat ze van bordkarton worden. Sowieso de consistentie in zijn werk, hij heeft nooit uitschieters – op een positieve manier dan. Als ik verhalen van mezelf teruglees zit ik soms met kromme teentjes, heb ik weer veel te veel m’n best gedaan op een ronkende zin, terwijl ik achteraf denk: ja, je kan ook gewoon opschrijven wat je bedoelt, je hoeft niet zo moeilijk te doen.

Welke tip zou je willen geven aan beginnende schrijvers?
Lees alles wat je schrijft hardop voor. Aan jezelf, of aan een ander, of neem het op en luister het terug – verschrikkelijk om dat terug te horen maar het werkt (voor mij dan) heel goed; je hoort gelijk de valse noten in je tekst. En, dit is natuurlijk een afgezaagde maar daarom niet minder dringende tip: lees. Lees alles. Kranten, romans, poëzie, korte verhalen, essays, goede boeken en slechte boeken; om zelf te weten waar je mee bezig bent, om niet in allerlei valkuilen te trappen, moet je echt basiskennis opbouwen.

Was jij jong toen je begon met schrijven? En heb je een tip voor de jongere, maar toen al schrijvende Roos?
Ik heb altijd geschreven, maar heel lang zonder de ambitie om er iets mee te doen, gewoon omdat ik het leuk vond. De enige tip die ik m’n jongere zelf zou geven is: heb lef. Stop niet gelijk als je een lelijke zin hebt neergepend. Doe precies wat je wilt. Maar dat is eigenlijk een advies dat ik nog steeds nodig heb.

Kijk op www.roosvanrijswijk.nl voor een kleine impressie van Roos haar residentie in Maastricht.