Aan jou durf ik mij bloot te geven, ook met kleren aan

Aan jou durf ik mij bloot te geven,
ook met kleren aan
Ik probeer het op te schrijven
maar ik kan het even niet meer aan
Ik voel mij alleen gelaten,
alleen in de goot
Toch zegt mijn gedachten hou je groot
De emoties spoken door mijn hoofd
Maar mijn lichaam voelt zich gedood
toch moet ik door gaan,
Aan jou durf ik mij bloot te geven,
ook met kleren aan
Jij bent de enigste bij wie ik dat doe,
een belangrijk persoon in mijn leven
Ook al ken ik je nog maar even
toch zal ik met de kwetsbaarheid moeten leven
Iets in mij zegt stel je niet zo aan
maar leven met kwetsbaarheid zal altijd blijven bestaan
Toch durf ik mij aan jou helemaal bloot te geven
ook met mijn kleren aan

Rien Baas

Vrijheid tussen grenzen

Zoals een vogel die vliegt en vrij is, is een kind dat vrolijk en blij is.
Niet bang voor de toekomst of voor het verleden.
Niet bang voor zichzelf en voor liegen heeft het geen reden.
Niet weg hoeven vluchten als er naar je binnenste wordt gevraagd.
Niet bang hoeven zijn om je kwetsbaar op te stellen.
Niet bang dat de waarheid je zal knellen.
Niet bang om te zeggen wat je denkt, niet bang dat je er bij bent als iemand je wenkt.
Niet bang om nee te geven, niet bang voor zon of regen.
Gewoon kunnen zijn zoals je bent, kunnen lachen, huilen, praten, spelen zonder bang te zijn te veel te delen.
Is het de tijd die de vrijheid langzaam doet verslijten, of zijn het de mensen die het weggrijpen?
Zijn het soms de leugens van de wereld die zeggen dat je je mond moet houden?
Zonder dat een kind het doorheeft, zonder dat iemand het ooit verraad, slijt de vrijheid van binnen, maar het is nooit te laat.

Stilte

Soms al je in de drukte zit,
Vergeet je dat er ook een stilte is.
Een stilte die soms eng kan zijn,
Maar als je hem ervaart ook fijn kan zijn.
Een stilte die je soms aan het denken zet,
Over dingen waar je normaal nooit op had gelet.
Dingen die je raken,
Waardoor tranen worden vrijgelaten.
Ook al was het een gevecht om ze niet te laten gaan,
Ze gingen en er kwam geen einde aan.
Toch is er ook troost gevonden,
En tijd heelt toch alle wonden?
Maar waarom doet het dan zo’n pijn om even in de stilte te zijn?
Heelt tijd dan toch niet alle wonden?
Of zijn het littekens waaraan pijn wordt gebonden?
Littekens zijn de genezing van de wond.
Dan is de wond al genezen,
Naar de pijn kan nog worden gevraagd.
Soms kan dat confronterend zijn en voel je eventjes de pijn.
Pijn die in de stilte wordt geweven,
Waar we wat vaker aandacht aan moeten geven.

Vechten tot het einde

Gevangen zitten met je gevoels
Vechten voor het onmogelijke
Alles dat zich herhaald
Niemand die weet hoe je je echt voelt
Niemand die je vanbinnen en vanbuiten kent
Ik zie je kapot gaan, maar je zegt niks…
Ik zie je zo hard huilen,
maar je blijft volhouden dat er niks is
en dan opeens geen antwoord dagen aan een stuk
ik kan me nergens nog op consteren
niemand die me op andere gedachten kan brengen
alleen jij telt!

Vergeef me

Vergeef me
Vergeef me
Het spijt me
Het spijt me dat het niet lukt
Dat ik het niet vol houd
Dat mijn verdediging te zwak is
en mijn kracht niet voor eeuwig is
Het pakt me, het grijpt me
Het benauwd me en dwingt me
Het fluistert duistere dingen
Donker zwart, zwart donker
Ik wil het niet, maar het moet
Ik probeer, maar mislukt
Ik vlucht, maar het volgt me
Begrijp me, voel me, red me
Red me nu het nog kan
Red me nu ik nog adem, voel en leef
En vergeef..
Vergeef me