Voor Mama

De koekoeksklok tikt,
tikt en tikt,
in het ritme van de regen,
daarbuiten,
net een Mozart sonata

Tranen stromen,
vloeien,
in golven tegen alle muren aan,
stromen over,
een overstromende regenpijp

De grijze lucht,
een hongerig monster op de vlucht,
ik ben op de vlucht,
op zoek naar mama
mijn lieve mama
mijn buitengewone mama
mijn mama

Bloedende tranen,
verdoofdheid bewolkt mijn ogen,
daar!
voor de vervaagde horizon
grijpt het water..
foetsie! weg!

Een dronken droom van duizelige duidelijkheid,
de stilte zonder haar is oorverdovend,
zonder jou-
mama

Stopt de koekoeksklok met tikken.

Eurydice, Eurydice

Waar ben je toch gebleven?
Laat van je horen, al is het maar even
Ik hoor jouw stem fluisteren in de wind
En blijf zoeken, zo blind

Daar tref ik je aan
Bijna slapend in het jonge graan
Zoekend naar een laatste zucht
Die jou klaarmaakt voor die ene vlucht

Een vlucht naar het diepe, het onbekende
Waar jij gedwongen naartoe rende
Jij laat mij achter, alleen hierboven
Wat moet ik doen, wie moet ik geloven?

Een stem roept mij vanuit de schaduw
Bevrijd haar of wees immer weduw
Ik denk aan jou en mijn verstand ontwaakt
Redden zal ik jou; mijn keuze is gemaakt

Ik volg jou daar naar beneden
Angstig dalend over zwarte treden
Ik word verblind door een donkere mist
En weet meteen: dit is een list

Ik ren en ren zonder te kijken
Mijn ogen dwalend over al deze lijken
Tot ik daar plots vind wat ik zoek
Mijn redding of misschien mijn eeuwige vloek?

Mijn lier speelt een lied zo droevig en zwaar
Een verdriet zo groot in iedere snaar
Dat zelfs de goden tot stilte zijn gebracht
Zodat ik jou bevrijden kan uit deze eeuwige nacht

Weg neem ik jou van deze wereld der doden
En omkijken, nee, dat is mij verboden
Toch kan ik de drang niet weerstaan
En zie jou verdwijnen met een laatste traan

/

En toen werd alles zwart, nog donkerder dan zwart. Dieper, intenser.
Een sluier van ongeloof valt over ons. Een sluier, die samen met dat zwarte gevoel ons diep raakt. Een sluier die niet zomaar kan worden weggehaald maar permanent over ons zal hangen en ons verbiedt onze eigen schaduw te zien. Het enige wat gezien kan worden is zwart, niks.
Hunkeren naar iets wat niet meer is en nooit meer zal zijn. Dubbel uitgehold en moe geslapen. Een toestand die zweeft over het continuüm van bewustzijn, helt nu over naar een soort comateuze toestand.
Het begin van een titelloos boek.

Samen met u verloor ik mijn grip op de wereld.

for the mom’s who aren’t here on mother’s day

the traces on your palms
will remind you of her laughter lines
they’re like roads on a map
they had always led you back home.

her museum shaped heart,
a free entrance for anybody,
open doors twentyfour-seven.
your paintings as a kid hanging on the walls.

the mind of a warrior,
going through hell and back to make you feel safe.
muscles like steel,
for carrying you much longer than only 9 months.

the woman who’s a part of the sky,
a soul made up on galaxies
and an angel with stardust veins.
you can rest, now.

– mama. for the moms who are not here on mother’s day.