Breken

Ik wil in duizend stukjes breken.

Zodat het enige dat van me over blijft scherven zijn. Zodat ik niets meer voel. Zodat al die gedachtes en gevoelens mee breken met mij en dat er niks van over blijft.
Ik voel de frustratie, het verdriet en de onmacht als een brok in mijn keel naar boven komen. Mijn ademhaling versneld en ik voel dat mijn ogen beginnen te prikken.
Ik wil gillen! Ik wil huilen! Ik wil rennen en voel hoe er een barst in mijn hoofd ontstaat…

Ik wil in duizend stukjes breken…
Totdat niets van me over blijft.

Ik wil dat iemand me lijmt, maar dan val ik mensen lastig. De scheur die ze met zich mee dragen is immers belangrijker.
Ik ben bang… Bang dat ik misschien een barst bij anderen achter laat.
Bang dat die scheur die er bij anderen zit groter en groter wordt… Totdat die breekt. Nee…
Ik houd alles in en plaats mijn handen voor mijn mond.

Ik blijf stil.
Ookal weet ik achter in mijn hoofd dat het maar een kwestie van tijd is voordat ik breek.

Route 17

Het zijn
Stemmen,
Blind geketend
Probeer ik naar dat gevoel,
Te wijzen

Als mensen vragen,
Wat het is.

Trillingen die hun aanwezigheid
Benadrukken
Stapsgewijs verder,
Nooit gezien, toch gewend
Aan hun gebrek
Mijn twijfels gebakken
Goudbruin, omgeslagen
Een rand van zwart verlies.

Schaamte,
Ik erken het
Erkenning echter zelf
Weiger ik,
Nog niet
Door een ander gezien.

Ik probeer ze te negeren.
Ze schreeuwen om aandacht,
Ik geef het niet,
Toch nemen ze mijn kracht.

Ze tackelen me,
Raak verdwaald van mijn pad.
Het gekartelde papier,
Probeer ik alsnog
Wegwijs
Te volgen.

Maar, toch
Verloren stukjes
Raken groter,

Voor de 17e keer,
Een papiertje
Door de wind vervlogen.

Niet erover nadenken,
Denk ik.
Alsnog
Onder windkracht
In deze bekentenis gezogen.

Onderkomen kan ik niet.

Gisteren nog
Een voicemail achtergelaten,
Aan mijn verlies
Net voor de piep.

Laat je niet afdwalen

Laat je niet afdwalen,

Laat je gedachten niet afdwalen,
Het is makkelijk om veel in je leven in 1 keer te verliezen,
Die ene persoon die op je rekent te vergeten,
Laat je niet naar beneden halen,
Door talloze gebeurtenissen in het leven,
Probeer in contact te blijven,
met hij die je op het rechte pad zal brengen
Je hersenen zullen verschoond worden,
Want je weet dat hij voor je zal zorgen
En je problemen zullen wegvaren….

Aan jou durf ik mij bloot te geven, ook met kleren aan

Aan jou durf ik mij bloot te geven,
ook met kleren aan
Ik probeer het op te schrijven
maar ik kan het even niet meer aan
Ik voel mij alleen gelaten,
alleen in de goot
Toch zegt mijn gedachten hou je groot
De emoties spoken door mijn hoofd
Maar mijn lichaam voelt zich gedood
toch moet ik door gaan,
Aan jou durf ik mij bloot te geven,
ook met kleren aan
Jij bent de enigste bij wie ik dat doe,
een belangrijk persoon in mijn leven
Ook al ken ik je nog maar even
toch zal ik met de kwetsbaarheid moeten leven
Iets in mij zegt stel je niet zo aan
maar leven met kwetsbaarheid zal altijd blijven bestaan
Toch durf ik mij aan jou helemaal bloot te geven
ook met mijn kleren aan

Rien Baas

Stilte

Soms al je in de drukte zit,
Vergeet je dat er ook een stilte is.
Een stilte die soms eng kan zijn,
Maar als je hem ervaart ook fijn kan zijn.
Een stilte die je soms aan het denken zet,
Over dingen waar je normaal nooit op had gelet.
Dingen die je raken,
Waardoor tranen worden vrijgelaten.
Ook al was het een gevecht om ze niet te laten gaan,
Ze gingen en er kwam geen einde aan.
Toch is er ook troost gevonden,
En tijd heelt toch alle wonden?
Maar waarom doet het dan zo’n pijn om even in de stilte te zijn?
Heelt tijd dan toch niet alle wonden?
Of zijn het littekens waaraan pijn wordt gebonden?
Littekens zijn de genezing van de wond.
Dan is de wond al genezen,
Naar de pijn kan nog worden gevraagd.
Soms kan dat confronterend zijn en voel je eventjes de pijn.
Pijn die in de stilte wordt geweven,
Waar we wat vaker aandacht aan moeten geven.