shattered

my face hits the floor
I’m high on your love
and drunk from the bottle that kissed my mouth
shattered in pieces
I try to collect
all the parts you broke
all the parts you stole
when you left
twirling around on the cold ground
I am a lonely soul with deep
wounds within
my ripped off skin
whispers ask me why my life is such a mess
I fight, I stand, no one will talk bad behind my back
then I collect the shattered pieces
of the bottle on the ground
high of your love
and drunk from a liquor kiss
the floor got hit

Tijd zwerft

Ik tel de nachten, ik wacht tot de tijd passeert
Wachtend op… ik weet zelfs niet op what the fuck ik wacht
Mijn gedachten, die drink ik weg
Mijn gevoelens, die slik ik in
Nooit hongerig, slapeloos, rusteloos
Ik zwerf rond, wachtend op iets dat misschien nooit komen zal
Nutteloos, zo voelt het
Ik tel de nachten, ik wacht tot ze stoppen
Ik wacht tot het betert

Alleen

Alleen, alleen lig ik in bed
Alleen loop ik op straat
Niemand die me wakker kust of snachs met me praat
Een ruimte met vier muren
Zoveel herinneringen, ze betekenen niets
Voor haar, ze is er nietmeer
Ik voel niets, bij wie ik ook ontmoet
Immuun voor anderen, het zou toch nooit hetzelfde zijn
Seks is een bezigheidstherapie
Gelukkig zijn, is een gevoel dat ik me nietmeer kan inbeelden
Van alle mensen die ik ooit heb gekend, was jij mijn lievelings
En van iedereen die ik ooit heb ontmoet, had ik nooit gedacht
Dat jij mij zou kwetsen. Jij was anders. Jij was goed.
Jij was de mijne. Ik huil elke dag.
Ik kan niet stoppen, ik kan het niet zonder jou.
En nu ben ik alleen, dus ik ween elke nacht.
Ik word wakker van mijn tranen.
Want ik zie je nooit meer, alleen soms in mijn dromen.

station depressie

Het voelt alsof ik op het perron sta te wachten, op een trein van de NS. En zoals we allemaal weten heeft de NS nogal eens wat vertraging. Maar daar blijft het niet bij. De trein richting ‘Een Gelukkig Leven’ wordt elke keer weer geannuleerd. Eerst staat er steeds vertraagd, de minuten tellen zich op en me hoop word steeds iets minder. Uiteindelijk gaat de oude, half werkende intercom aan een herhaalt het zinnetje: “De tr… richting Een Geluk Lev… is uitgeval..”. Al mijn hoop verdwijnt en ik zit daar alleen op het koude, donkere station ‘Depressie’. Een onaangekondigde trein komt aanrijden dit keer komt er een gehele zin uit de intercom: “Deze trein gaat richting, Dood”. Ik stop met ademen, me hoofd schiet vol gedachtes en mijn hart gaat tekeer. Ik bedenk me dat dit misschien wel de enige trein zou kunnen zijn die hier nog langskomt. Taxi’s richting ‘therapie’ brachten me elke keer weer terug bij ditzelfde station. De wereld om me heen staat stil. Een conducteur staat lachend bij de deur en kijkt me vragend aan of ik ga instappen. Ik twijfel even en stap in. Na een lange reis stopt de trein en zegt de conducteur luid: “Meisje, dit is de eindbestemming”. Ik open mijn ogen en zie het bordje ‘Een gelukkig leven’. Ik stamel en paar woorden: “Maar, maar meneer. Dit, dit kan niet”. Hij glimlacht met verdrietige ogen: “Weet je, sommige mensen kunnen station ‘Een gelukkig leven’ alleen bereiken via deze trein.” Ik loop naar de deur en zet mijn eerste stap op het perron. Ik voel me verlost van al mijn problemen en ik voel me verlicht. Ik kijk om en lach naar de conducteur: “Dankjewel” Zeg ik met de grootste glimlach mogelijk.

Even later op station depressie…

“De trein richting een gelukkig leven vertrekt over enkele minuten, onze excuses voor de vele vertraging”.

Depressie overwinnen kost tijd.