Mijn geliefde

Mijn leven is vol eenzaamheid geboren naar deze weg. levenslang opzoek naar het vermeiden van eenzaamheid. En nu.. ben ik moe en voel ik de eenzaamheid terug komen,

Een ontwikkeling in de jeugd is zo belangrijk dat het je maakt tot wie je bent.
geen goeie ontwikkeling en het is fataal.

We werden altijd onderdrukt en achter gelaten.

Nu zijn we hier ver weg van onze ouders. Ook al zijn ze zo dichtbij in onze gedachtes. Familie zo perfect. wat wij niet konden bereiken.

Verlaten en Alleen.

Je wilt veder, een toekomst met kinderen en een geliefde die je helpt op weg. Een gelovige man die je helpt in de liefde naar Allah SWT te vinden.

Maar waar sta ik nu?

Het verleden los laten en veder gaan. Of nog steeds huilen over de eenzaamheid die je vroeger heb gehad in je jeugd..

We werden achter gelaten. Er werd niet omgekeken. Verlaten alleen voor een dichte deur dat een thuis genoemd wordt. In een huis waar geen liefde bestond. En geweld en agressie op je los gelaten werd.

Het is een toneel waar ik me in beleef. Alles ziet als een oase en niets lijkt echt.
Zijn mijn vrienden wel echt? Kan ik mijn familie wel mijn familie noemen.

Een geliefde om mijn eenzaamheid te delen. En zie ik een toekomst naar geloof tegemoet. Waar is hij, die ik nodig heb

Teleurgesteld kijk ik naar de wereld om me heen. En voel ik mezelf verdwijnen tussen biljoenen mensen. Verlaten en alleen. En uiteindelijk stervende.

Zal ik ooit een geliefde in deze wereld tegen komen? Die mij zal helpen mijn eenzaamheid te doorstaan. Bij verdriet te kunnen huilen en bij blijdschap te kunnen delen.

Waar ben je mijn liefste, want ik heb je nodig.

Macaroniketting

een juf wijst
naar je kindertekening
en zegt
dat niet de wolken
maar de lucht
blauw hoort te zijn

je bent een binnenpicknick
een kleed
in de woonkamer
dat er niet hoort
maar de schijn ophoudt
gezellig te zijn

als iemand
in je net
gevouwen
beloftes
een olifant herkent

val je uit elkaar
als een macaroniketting
waarvan het knoopje
aan het uiteinde
is vergeten

De windrichting

Een stapje opzij,
een stapje vooruit,
een zetje van mama,
een hoog piepje,

en ineens zie ik
een klein, grijs vogeltje
door de lucht
dwarrelen.

Met haar geraffineerde vleugels
fladdert ze sierlijk
en luistert ze
naar de winden

die haar zullen leiden
door de rest
van de wereld.

Ik sluit mijn ogen
en zie.

Naar mijn koffers reikend,
besluit ik,
net als zij,
mijn vleugels uit te slaan

en de winden hun werk
te laten doen en mij
te laten leiden
naar mijn bestemming.