De wereld in twee

De Wereld lag er gelaten bij
In al haar evenwichtigheid
Maar plots verscheen Verstand en zei:
“Voortaan ben jij tweevormigheid”

Natuur noem ik al het groen
De wereld die de Mens vermijdt
En Cultuur is wat de mensen doen
In al hun eigenzinnigheid

Zo ging de Wereld voort in twee
Elk ging haar eigen weg
En op de grenzen van hun rijk
Bestond voortaan een barre strijd

Tot op een dag Verstand begreep
Dat groen een deel was van Cultuur
En dat de Mens haar leven leed
Als onderdeel van de Natuur

Direct sprak toen opnieuw Verstand
“Tweevormigheid ga heen”
Cultuur en Natuur gingen hand in hand
en de wereld was weer één