Einde

Hallo mijn vriend de lieve leegte,
de verbitterde emotie van mijn bevlogen leven
mag ik je vullen met een einde?

Ik zal het zachtjes doen,
niemand die het ooit zal merken
totdat we gevonden zijn.

Je had het misschien al aan me gemerkt,
ik wilde niet zo graag meer
je was te sterk aanwezig.

Nu heb je me moe gemaakt,
zo dat ik het niet meer wil,
je zette me aan het denken.

Ik heb er buikpijn van,
wat ik mezelf steeds aan doe,
je keert steeds terug.

Dat ellendige gevoel in mijn buik,
die paniek in mijn hoofd
en dat breken in mijn hart.

Laat mij je maar voorgaan,
ik laat je zien hoe het moet,
dan kan jij nog even doorgaan.

Met het verkrampen van mijn ziel,
mijn lichaam en mijn leven,
maar uiteindelijk zul je toch moeten gaan.

Genoeg is genoeg,
vind je ook niet?