Hoi Mens.

In de column Hoi Mens. van Fran Hoebergen over de sublimiteit van het individu, zullen regelmatig experimenten van zijn hand verschijnen. Deze korte verhalen bestaan veelal uit toevallige ontmoetingen op straat.

19 oktober

Industrie-terrein

*Deur zwaait open*

zitten ze weer aan mijn brievenbus zat jij aan mijn brievenbus?
ik houd ze in de gaten
ze komen hier regelmatig

zat jij aan mijn brievenbus? wat heb je er in gestopt? zeker weer zo een blaadje of zo een blauwe envelop

zie je wel, al 40 jaar
ze moeten mij telkens weer hebben maar dit is van mij
dit is mijn land

ik heb het afgekocht geen schulden of niks en nu willen ze het terug maar ze krijgen het niet

40 jaar gevochten
ze willen mij breken
dit is mijn land
die straat daar, waar die mensen wonen

ook van mij

ze hebben mij proberen te breken maar ze krijgen mij niet kapot
ik ben beroemd
Guinness book of records en de krant

zoek maar op 1994

van hier tot daar en die nieuwe weg die moest er helemaal omheen
en ze blijven azen
op mijn grond

 

29 september 2018

KATTENMOORDENAAR

Ik deed een brief in een brievenbus en zei; “hallo” tegen een mevrouw die langs haar fiets voor het desbetreffende huis stond. Ze reageerde met wijzende vinger;

“Hier woont en demon, weet je dat?
Hier woont en demoon, ik heb hier gewoond. En verschrikkelijke man.
Uit Kroatië.
Een afgrijslijke vent, hij vermoord katten.
Ik heb hier gewoond, met mijn katten.
Hij vermoord ze en hangt ze op.
Die kop van die man, hoe die kijkt.
Als een duivel.
Hij eet apen!
Apenkoppen, hersens!
Die man is bezeten.
Hij is en gore klootzak!”

Ik zei;

“Wat erg, dat van uw katten, maar het eten van apenkoppen is in sommige culturen een delicatesse.”

Ze zei;

“Hij maakt iedereens leven kapot en de hele straat weet ervan. Niemand doet er iets aan en hij gaat gewoon zijn gang.
Ik woon hier niet meer.
Maar door mij katten, heb ik de kut kant van mensen leren kennen. En ik kan je zeggen, die is kut!!”

Aan de overkant van de straat staat op het fietspad een man nieuwsgierig naar ons te kijken, hiervoor was hij gestopt met fietsen.

Ik zei nog iets met de intentie om haar duistere visie te relativeren, maar zij wuifde dit af met een blik waardoor ik mij dom en naïef voelde, waarna zij vertrok op haar fiets.

“Nog een fijne dag…?” zei ik nerveus, en sloeg mijzelf in gedachten tegen mijn hoofd.

 

 

Fran over “Hoi Mens.”

“Ik wil de lezer kennis laten maken met een absurditeit en onvoorspelbaarheid die kan komen kijken bij spontane ontmoetingen met vreemden. De onbekenden zitten vol met humoristische verassingen, maar ook ongemakkelijke confrontaties. Ik zie het individu daarom als een drager van ondoorgrondelijke mysteries. Het spreekt daarbij van zich dat elk individu uniek is en daarom verdienen de onbekenden onvoorwaardelijk respect.

De teksten zijn gebaseerd op mijn eigen persoonlijke eenmalige ontmoetingen met vreemden die een diepe indruk op mij achterlieten. Korte ontmoetingen die ik niet uit mijn geheugen kan wissen. Vele van deze gesprekken ontwikkelden zich doordat ik simpelweg een vreemd persoon begroette. Dit was een ritueel dat ik natuurlijkerwijs uitvoerde wanneer ik mijn rol als postbode vervulde, want ja, dat is nu eenmaal wat postbodes naast het bezorgen van post doen. Wanneer iemand geen postbode is zal het minder snel een vreemdeling gaan begroeten. In ieder geval niet wanneer men door de grote gracht aan het struinen is op zoek naar nieuwe items en al zeker niet wanneer men druk bezig is aandacht te trekken van vreemdelingen op sociale media.”

‘De vele mogelijke gezichten van een spontane ontmoeting tussen twee vreemden onderweg, 2018’ is een collage geïnspireerd op dit project.

Fran Hoebergen, De vele mogelijke gezichten van een spontane ontmoeting tussen twee vreemden onderweg, 2018.