Huilend zonder regen

Kaarsjes deden de vurige gedachtes rondzwieren
als meisjesharten in de zomer, al sneeuwde het zacht
verafschuwd leek het of ze zijn dood wilde vieren
maar bezocht toch het plekje als was het haar opdracht

Iedere dag opnieuw trotseerde ze de kale wind
en werd langzaam omgeven door de valse armen
van liefde en huilend als een pasgeboren kind
probeerde ze die leegte tevergeefs te omarmen

Zelfs de rupsjes in de bomen huilden zonder regen
toen zij nachtenlang bleef en bij het korten van de dagen
ze zelfs verscheen toen de rupsjes vleugels kregen
en langer, tot ze het zelf als een engeltje ging wagen

Uit de armen van haar zieke redder gezogen
maar waarom werd zij dan door niemand gered
en naarmate de dagen aan zijn graf voorbijvlogen
zagen ook de rupsjes haar uitgemolken pret

Iedere dag opnieuw wilde ze de dood doorboren
vocht tegen de traantjes als geperst uit de zon
maar op een dag ging haar dagelijkse traditie verloren
toen ze op een keer, het gevecht eens niet won

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *