Mensenvraag

Wij steken de kaars aan en geven schijn aan het verleden.
Wij spotten met onze medemens, die moeite heeft met de wereld.
Wij kijken afgunstig naar de andere kant van het tafelkleed.

Wat onze vaderen ons vertelden over gedeelde hoop,
is geschreven in stoffige boekjes.
Wat wij onze kinderen willen schenken,
ligt vast in het manuscript der vernieuwing.
Wat wij vandaag doenbaar achten,
is met dageraad alweer vergeten.

Een schouder heeft soms nood aan een rustende hand.
De vraag voor een beetje menselijkheid,
was eerder vanzelfsprekend.
We zoeken er echter naar, in toekomstland.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *