Route 17

Het zijn
Stemmen,
Blind geketend
Probeer ik naar dat gevoel,
Te wijzen

Als mensen vragen,
Wat het is.

Trillingen die hun aanwezigheid
Benadrukken
Stapsgewijs verder,
Nooit gezien, toch gewend
Aan hun gebrek
Mijn twijfels gebakken
Goudbruin, omgeslagen
Een rand van zwart verlies.

Schaamte,
Ik erken het
Erkenning echter zelf
Weiger ik,
Nog niet
Door een ander gezien.

Ik probeer ze te negeren.
Ze schreeuwen om aandacht,
Ik geef het niet,
Toch nemen ze mijn kracht.

Ze tackelen me,
Raak verdwaald van mijn pad.
Het gekartelde papier,
Probeer ik alsnog
Wegwijs
Te volgen.

Maar, toch
Verloren stukjes
Raken groter,

Voor de 17e keer,
Een papiertje
Door de wind vervlogen.

Niet erover nadenken,
Denk ik.
Alsnog
Onder windkracht
In deze bekentenis gezogen.

Onderkomen kan ik niet.

Gisteren nog
Een voicemail achtergelaten,
Aan mijn verlies
Net voor de piep.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *