Te lief

Zijn ziel als een plattegrond
Voor haar op tafel
Op zoek naar zijn hart
Raakte ze hopeloos verdwaald

Verstrikt in oude wonden
Vocht ze zich een weg naar buiten
Met de hoop hem niet weer
Uit het oog te verliezen

En met de angst
Losgelaten te worden
Klampte ze zich steeds harder
Aan hem vast

Ze wou het bijna schreeuwen
“Laat mij nooit meer gaan”
Maar langzaam glipte hij weg
Uit haar verkrampte vingers

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *